Λατρεύω τα ταξίδια!
Τα λατρεύω από τη πρώτη σκέψη, την έρευνα, την οργάνωση… μέχρι και την επιστροφή!
Ταξιδεύω πάντα χωρίς ταξιδιωτικό γραφείο. Δεν είναι ότι δεν θέλω, απλά δεν μου ταιριάζει. Ο αρχηγός, ο ξεναγός, ο πράκτορας είμαι εγώ! Μου αρέσει να έχω τον έλεγχο, να ψάχνω, να οργανώνω και να στήνω το ταξίδι ακριβώς όπως το θέλω.
Και κάπου εκεί που χαζεύω αεροπορικά — γιατί ναι, το κάνω συχνά χωρίς λόγο — πέφτω πάνω σε Λάρνακα – Ερεβάν. Σε τιμή που απλά δεν προσπερνάς. Από αυτές που λες «δεν υπάρχει».
Δεν το σκέφτηκα. Δεν το ανέλυσα. Δεν το καθυστέρησα. Μπήκα… και τα έκλεισα.
Και κάπως έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, βρέθηκα να ετοιμάζω ένα ταξίδι για έναν προορισμό που δεν είχα καν στη λίστα μου.
Μετά ξεκίνησε το γνωστό κομμάτι… το ψάξιμο.
Γιατί μπορεί να κυνηγάω on a budget ταξίδια, αλλά στο ξενοδοχείο δεν κάνω εκπτώσεις. Το παραδέχομαι. Είμαι φτωχιά με ακριβά γούστα.
Το θέλω ωραίο, καθαρό, κεντρικό. Να μπαίνω μέσα και να λέω «ναι, εδώ θα μείνω, αυτά μου αξίζουν!».
Και φυσικά, το βρήκα. Ένα πεντάστερο στο κέντρο του Ερεβάν. Έκλεισα χωρίς δεύτερη σκέψη, πήρα τα τρία παιδιά μου… και ξεκινήσαμε.
Πρωινή πρωινή πτήση. Καφέ στο χέρι, καλή διάθεση, χαμόγελα… και εκείνες οι μικρές στιγμές που ζούμε μαζί με τα παιδιά μου και μας δένουν όσο τίποτα άλλο.
Η πτήση σύντομη, ούτε δύο ώρες, τόσο όσο να το απολαύσεις χωρίς να κουραστείς. Και κάπως έτσι, φτάσαμε.
Η πρώτη εικόνα, βγαίνοντας από το αεροδρόμιο, δεν θα πω ότι με ενθουσίασε. Λίγο μουντά, λίγο γκρι… μια αίσθηση που δεν σου γεμίζει το μάτι. Και ναι, το σκέφτηκα.
«Τι κάναμε τώρα;»
Αλλά όσο μπαίναμε προς το κέντρο, άρχισε κάτι να αλλάζει. Σιγά σιγά η πόλη άνοιγε.
Έβλεπες περισσότερη ζωή, πιο ωραία σημεία, μια άλλη ενέργεια.
Και εκεί που στην αρχή ήμουν επιφυλακτική… άρχισα να χαλαρώνω.
Και κάπου εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις και κάτι άλλο… Η Αρμενία είναι φθηνός προορισμός. Και όταν λέω φθηνός, το εννοώ.
Τρώγαμε τέσσερα άτομα με 35–40 ευρώ. Κανονικά. Όχι πρόχειρα, όχι στο πόδι. Καθόμασταν, παραγγέλναμε, απολαμβάναμε.
Καφέδες, ποτά, μικρές απολαύσεις μέσα στη μέρα, όλα σε τιμές που σε αφήνουν να χαλαρώσεις χωρίς να σκέφτεσαι κάθε φορά το κόστος.
Μαγαζιά που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από ευρωπαϊκές πόλεις. Ωραία αισθητική, καθαροί χώροι, προσεγμένες λεπτομέρειες.
Δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι είμαι σε έναν “φθηνό” προορισμό με την κακή έννοια. Ίσα ίσα… ένιωθα ότι παίρνω περισσότερα από όσα πληρώνω.
Μέρα 3η: και κάπου εκεί αποφασίσαμε να το πάμε αλλιώς.
Πήραμε προσωπικό οδηγό και ήταν από τις καλύτερες επιλογές που κάναμε. Χωρίς άγχος, χωρίς πρόγραμμα που σου επιβάλλεται. Μόνο εμείς, στους δικούς μας ρυθμούς.
Μοναστήρια σκαλισμένα μέσα στον βράχο, ο αρχαίος ναός Γκαρνί με αυτή την επιβλητική του παρουσία, η Συμφωνία των Λίθων που πραγματικά σε αφήνει να κοιτάς χωρίς να μιλάς… και η λίμνη Σεβάν, ήρεμη, σχεδόν γαλήνια, σαν να σε καλεί να σταματήσεις για λίγο και να την απολαύσεις. Ήταν από εκείνες τις μέρες που δεν τις μετράς με ώρες, αλλά με εικόνες.
Ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο… ανάμεσα σε πέτρα και πόλη.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε εικόνες και διαδρομές, υπάρχει και μια στάση που δεν είναι απλά «αξιοθέατο». Είναι εμπειρία.
Το μνημείο της Γενοκτονίας.
Δεν είναι από αυτά τα μέρη που πας για να βγάλεις φωτογραφίες. Είναι από αυτά που πας και σωπαίνεις. Η φλόγα στο κέντρο καίει ασταμάτητα. Στέκεσαι για λίγο… και χωρίς να το καταλάβεις, χαμηλώνεις τον τόνο μέσα σου.
Υπάρχει μια βαριά σιωπή, μια ενέργεια που δεν εξηγείται εύκολα. Μια υπενθύμιση της ιστορίας, του πόνου, αλλά και της δύναμης ενός λαού που άντεξε.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια εκεί. Μόνο να σταθείς. Να νιώσεις. Και να φύγεις λίγο διαφορετικός από ό,τι μπήκες.
Η Αρμενία δεν ήταν ποτέ στη λίστα μου. Δεν την είχα ψάξει, δεν την είχα ονειρευτεί, δεν την είχα καν σκεφτεί σαν επιλογή.
Κι όμως… με έναν τελείως αυθόρμητο τρόπο, βρέθηκα εκεί. Και τελικά, αυτό είναι που κρατάω.
Ότι κάποια ταξίδια δεν τα προγραμματίζεις. Σε βρίσκουν. Πήγα γιατί ήταν ευκαιρία τα αεροπορικά. Χωρίς πολλές προσδοκίες, χωρίς να περιμένω κάτι ιδιαίτερο.
Και έφυγα γεμάτη. Με εικόνες, με στιγμές, με εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που δεν φαίνονται στα social αλλά μένουν μέσα σου.
Ίσως να μην είναι ο πρώτος προορισμός που θα βάλεις στη λίστα σου. Αλλά αν βρεθεί μπροστά σου, αν σου “κάτσει” όπως έκατσε σε μένα , μην το σκεφτείς.
Κλείσε το. Και φύγε.
Γιατί τελικά, τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που δεν περίμενες ποτέ να αγαπήσεις.
